"سیاسی" دیانت و سیاست

به نام خدا

قطعاً خوانندگان محترم این متن بارها و بارها کلمات "دیانت و سیاست" و همچنین در این رابطۀ مطالب فراوانی خوانده و شنیده اند. ولی این روزها با گذشت 38 سال از عمر انقلاب اسلامی و روی کار آمدن جناح های سیاسی "راست و چپ" و بعدها تبدیل شدن به ساختارهایی با نام های "اصول گرا و اصلاح طلب" بیشتر می توان در خصوص کلمات دیانت و سیاست بحث و تبادل نظر کرد.

همانطور که کلیه عزیزان مستحضر هستید طیف مذهبی و معتقد به اصول و مبانی انقلاب اسلامی به عنوان جناح اصول گرا و طیف مدرن و غرب گرا که خود را افرادی بسیار سیاسی می دانند به عنوان جناح اصلاح طلب تقریباً از سال 1372 و با روی کار آمدن سید محمد خاتمی رئیس جمهور وقت جمهوری اسلامی ایران به آحاد جامعه معرفی شدند. همچنین در این تقسیم بندی که امروزه به راحتی می توان از آن به عنوان دو قطبی بزرگ کشور صحبت کرد افراد مؤمن و مذهبی و مخالف تفکرات غرب گرایانه عمدتاً در جناح اصول گرا و افراد سیاسی و موافق با تفکرات غرب گرایانه در جناح اصلاح طلب قرار گرفته اند.

از طرفی دیگر جناح اصلاح طلب به هیچ عنوان جناح مقابل را سیاسی ندانسته و همیشه از ضعف سیاسی آنها بهره های لازم را برده است و جناح اصول گرا معتقد به عدم رعایت موازین مذهبی و دینی جناح مقابل می باشد.

با این توضیحات و تقسیمات ساده به راحتی می توان پی برد که یکی از چند هدف عمده نظام استکبار جهانی از ایجاد جناح های راست و چپ و اصول گرا و اصلاح طلب القاء شعار باطل "جدایی دین از سیاست" در بین آحاد مردم و مسئولین نظام جمهوری اسلامی ایران است. همانطور که امروز می بینیم هر دو جناح به راحتی یکدیگر را متهم به واژه هایی از قبیل عدم اعتقاد به دین ، نا مسلمان ، مستکبر ، کوتوله های سیاسی ، بی شناسنامه ، سرهنگ و ... می نمایند که مبیّن خط کشی و ایجاد دیوار های بلند بین دیانت و سیاست در جامعه است.

همچنین در عملکرد دو جناح به راحتی می توان از ضعف هایی که به اعتقاد اینجانب گاهاً عمدی و از روی غرض های سیاسی می باشد به نکات قابل توجهی اشاره کرد: عدم ایجاد تشکیلات درست و با ساز و کار های اصولی مبانی سیاسی در بین جناح اصول گرا که چندین سال می باشد که خودشان نیز معترف به این قضیه هستند شاهد نوعی عقب ماندگی سیاسی در این جناح هستیم. و در مقابل عدم رعایت مبانی فکری و اعتقادی دینی و همچنین امید داشتن به نظام سلطۀ جهانی و مستکبرین جهان از سوی جناح اصلاح طلب شاهد نوعی جریان فکری غربی به نام لیبرالیسم هستیم.

با توجه به مطالبی که عرض شد می بینیم که هر دو جناح چه از روی عمد و چه از روی سهو در طبل تو خالی دشمن کوبیده و با تقسیم بندی های نادرست جامعه را به سمت دو قطبی بودن و از آن مهم تر جدا کردن دیانت از سیاست و سیاست از دیانت مردم گام برداشته اند و می توان دریافت که این مدل جناح بندی ها در کشور به پایان حیات خود رسیده اند و به حول قوۀ الهی در آینده ای نه چندان دور شاهد پایان اینگونه جناح بندی های کاملاً مهندسی شده از سوی نظام پوچ غرب باشیم.